Spacer z psem w wyobraźni wielu osób wygląda idyllicznie: słoneczny poranek, kawa w jednej ręce, smycz w drugiej, a obok spokojnie kroczy Twój pupil. Rzeczywistość jednak często bywa zupełnie inna. Leczysz za psem niczym za holownikiem, ramię boli od ciągłego napięcia, a zamiast relaksu fundujesz sobie wycieńczający trening siłowy.

Dlaczego pies ciągnie i jak to naprawić bez krzyku czy kolczatek? Przyjrzyjmy się temu problemowi bliżej.

Dlaczego psy w ogóle ciągną na smyczy?

Zanim zaczniesz walczyć z problemem, musisz zrozumieć jego przyczynę. Psy nie robią tego, ponieważ chcą „dominować” lub zrobić Ci na złość. Powody są znacznie prostsze:

• Naturalne tempo chodu. Psy z natury poruszają się od 2 do 3 razy szybciej niż ludzie. Nasz spacerowy krok jest dla nich po prostu nudny.

• Świat pełen zapachów. Wyjście na zewnątrz to dla psa jak wejście do „internetu zapachów”. Musi natychmiast sprawdzić tamten krzak, drzewo czy krawężnik.

• Napięta smycz działa! Jeśli pies ciągnie, a Ty idziesz za nim, zwierzak osiąga swój cel (dociera do interesującego miejsca). Wyciąga stąd prosty wniosek: „Aby dostać się tam, gdzie chcę, muszę ciągnąć mocniej”.

Przygotowanie: czego potrzebujemy?

1. Zwykłą, miękką obrożę lub anatomiczne szelki typu guard (v kształcie litery H).

2. Smycz tradycyjną o długości 4–5 metrów. (Ważne: unikaj smyczy typu Flexi (automatycznej) podczas nauki! Jej mechanizm stale napina linkę, co uczy psa, że opór na szyi lub klatce piersiowej to stan normalny).

3. Torebkę na przysmaki zapinaną w pasie, aby mieć wolne i rozluźnione dłonie.

Etapy nauki: przewodnik krok po kroku

Główna zasada, którą musisz zakorzenić w swojej głowie i pokazać psu, brzmi: „Napięta smycz = zatrzymanie ruchu. Luźna smycz = idziemy dalej i osiągamy cel”.

Krok 1. Metoda „Jestem posągiem”

Gdy tylko smycz się napina, natychmiast się zatrzymujesz. Nie krzycz, nie szarp psa do tyłu. Po prostu stój nieruchomo jak wryty.

• Co robi pies: Na początku może nadal ciągnąć lub rozglądać się zdezorientowany.

• Na co czekamy: Czekamy na moment, w którym pies sam odpuści napięcie (np. zrobi krok w tył lub odwróci głowę w Twoją stronę z pytaniem w oczach: „Dlaczego stoimy?”).

• Twoje działanie: Musisz przeczekać ten moment. Pies musi zrozumieć, że dotrze do upragnionego miejsca wyłącznie na luźnej smyczy. Gdy tylko smycz zwiotczeje, wznów ruch do przodu.

Krok 2. Zmiana kierunku (Metoda zwrotu)

Jeśli pies jest zbyt pobudzony i samo stanie w miejscu nie przynosi rezultatu (pies po prostu „wisi” na obroży), zmień trajektorię. Gdy tylko smycz się napnie, bez słowa odwróć się o 180 stopni i zacznij iść w przeciwną stronę.

• Pies będzie zmuszony Cię dogonić. Kiedy się z Tobą zrówna, pochwal go ciepłym głosem. To uczy czworonoga stałego kontrolowania, gdzie znajduje się opiekun – w końcu to człowiek decyduje o kierunku drogi.

Krok 3. Rozpoczynanie trasy od nowa (Reset)

Ta metoda działa idealnie, gdy pies próbuje dotrzeć gdzieś „taranem” – na przykład podczas wychodzenia z klatki schodowej lub gdy zbliżacie się do ulubionego wybiegu.

• W momencie, gdy pies włącza tryb ciągnika, próbując dociągnąć Cię do wyjścia, odwracasz się, wracasz do punktu wyjścia (np. z powrotem do klatki lub kilka metrów w tył) i zaczynasz trasę od nowa.

• Cel: Nauczenie psa, że wyjście z domu i poruszanie się naprzód następuje tylko w spokoju i na luźnej smyczy.

Krok 4. Kontrolowane korekty (Gdy inne metody zawodzą)

Jeśli Twój pies ma już głęboko zakorzeniony nawyk silnego ciągnięcia i powyższe metody nie przynoszą skutku, pomocne mogą okazać się delikatne, kontrolowane impulsy (tzw. szarpnięcia korekcyjne).

• Ważne: Nigdy nie wykonuj ich samodzielnie, jeśli nie masz doświadczenia! Skonsultuj się z dobrym behawiorystą lub trenerem, który pokaże Ci, jak prawidłowo i bezpiecznie dla anatomii psa stosować tę technikę. Celem jest komunikacja i nauka, a nie wyrządzenie psu krzywdy czy zniszczenie jego psychiki.

3 najczęstsze błędy opiekunów

Błąd 1: Konsekwencja tylko „od święta”. Jeśli rano się spieszysz i pozwalasz psu ciągnąć Cię od krzaka do krzaka, a wieczorem nagle zaczynasz go wychowywać – pies niczego się nie nauczy. Zasady luźnej smyczy muszą obowiązywać bezwzględnie 24/7.

Błąd 2: Używanie smyczy automatycznej (Flexi) w trakcie nauki. Mechanizm smyczy automatycznej stale wywiera lekki nacisk na ciało psa. Zwierzak koduje to uczucie jako naturalny stan podczas spaceru, co całkowicie sabotuje naukę luźnej smyczy.

Błąd 3: Brak cierpliwości i za krótki czas szkolenia. Trening posłuszeństwa trwa zazwyczaj minimum 3 miesiące (choć pierwsze efekty zobaczysz po tygodniu lub dwóch). Aby zachowanie stało się trwałym nawykiem, potrzeba czasu. Jeśli po miesiącu uznasz, że pies już wszystko wie i odpuścisz – nastąpi regres. Psy pracujące (np. w straży granicznej) szkolą się nawet przez 2 lata. Daj swojemu pupilowi czas.

Podsumowanie

Nauka chodzenia na luźnej smyczy to nie kwestia jednego dnia. Wymaga ona Twojej cierpliwości, żelaznej konsekwencji i czasu na zbudowanie nowego nawyku. Bądź systematyczny, pokazuj psu, że komfortowy spacer opłaca się również jemu, a już niedługo Wasze wyjścia staną się upragnionym relaksem, o którym zawsze marzyłeś!

Artykuł Jak nauczyć psa chodzić na luźnej smyczy? Kompletny przewodnik po spokojnych spacerach pochodzi z serwisu Szkol Swojego Psa.

Skakanie na właściciela, gości czy przechodniów to jedno z najczęstszych zachowań, z którymi mierzą się opiekunowie psów. Dla szczeniaka jest to naturalny sposób okazywania radości, zwracania na siebie uwagi i nawiązywania kontaktu. Jednak u dorosłego psa takie zachowanie może stać się uciążliwe, szczególnie gdy zwierzę jest duże, brudzi ubrania lub przewraca dzieci i osoby starsze.

Jak więc skutecznie oduczyć psa skakania? Przede wszystkim warto zrozumieć, dlaczego pies to robi.

Dlaczego psy skaczą na ludzi?

U szczeniąt skakanie jest całkowicie naturalnym zachowaniem. W ten sposób okazują radość podczas powitania, próbują zwrócić na siebie uwagę oraz obserwują mimikę twarzy człowieka. Często towarzyszą temu inne zachowania, takie jak:

• merdanie ogonem,
• skomlenie,
• lizanie twarzy,
• ocieranie się o nogi,
• dotykanie człowieka pyskiem,
• podgryzanie rąk,
• przynoszenie zabawek.

Wbrew popularnym opiniom nie zawsze jest to przejaw dominacji. Znacznie częściej jest to efekt emocji oraz utrwalonych nawyków.

Właściciel kształtuje zachowanie psa

Bardzo często problem skakania pojawia się dlatego, że pies został nieświadomie do tego zachęcony. Wielu właścicieli śmieje się, głaszcze psa lub okazuje mu uwagę, gdy ten skacze. Dla psa jest to jasny sygnał, że takie zachowanie przynosi oczekiwany efekt.

Im szybciej zareagujemy na niepożądane zachowanie, tym łatwiej je wyeliminować. Jeśli jednak pozwalamy psu skakać przez wiele miesięcy lub lat, zachowanie utrwala się i staje się nawykiem.

Dlatego warto już od pierwszych prób skakania zastanowić się, czy będziemy akceptować takie zachowanie również wtedy, gdy pies będzie dorosły i znacznie silniejszy.

Najczęściej polecane metody oduczania psa skakania

W literaturze i internecie można znaleźć kilka popularnych metod:

1. Ignorowanie psa.
2. Blokowanie skoków ciałem lub rękami.
3. Przytrzymywanie przednich łap podczas skoku.
4. Powstrzymywanie psa dłonią lub kolanem.
5. Wykorzystanie komend hamujących.
6. Praca na smyczy z użyciem komendy zakazującej.

Przyjrzyjmy się bliżej każdej z nich.

Ignorowanie psa

Metoda polega na odwróceniu się plecami do psa i niewchodzeniu z nim w kontakt wzrokowy. Zwolennicy tej techniki zakładają, że brak uwagi sprawi, iż pies przestanie skakać.

W praktyce skuteczność tej metody bywa ograniczona. Silnie podekscytowany pies często ignoruje takie sygnały i nadal próbuje nawiązać kontakt. Szczególnie dotyczy to sytuacji powrotu właściciela do domu lub spotkań na spacerze.

Blokowanie skoku

Niektórzy zalecają skrzyżowanie rąk na klatce piersiowej, aby stworzyć fizyczną przeszkodę dla psa.

Choć metoda może zadziałać w niektórych przypadkach, sama zmiana pozycji rąk nie zawsze jest dla psa czytelnym komunikatem. Bez dodatkowego szkolenia zwierzę często nie rozumie, czego się od niego oczekuje.

Chwytanie przednich łap

Według zwolenników tej techniki pies ma odczuwać dyskomfort podczas chwytania jego przednich łap, co ma zniechęcić go do skakania.

Należy jednak pamiętać, że część psów może zacząć unikać kontaktu z rękami człowieka lub reagować niepewnością. Metoda wymaga dużej ostrożności i nie zawsze przynosi oczekiwane efekty.

Powstrzymywanie dłonią lub kolanem

Niektórzy szkoleniowcy proponują zatrzymywanie psa poprzez wystawienie dłoni lub kolana podczas skoku.

Problem polega na tym, że skoki są często szybkie i nieprzewidywalne. Nieumiejętne wykonanie tej techniki może spowodować ból, strach lub pogorszenie relacji z psem.

Komendy hamujące

Jest to jedna z najbardziej logicznych metod, pod warunkiem że pies rozumie znaczenie danej komendy.

Samo wypowiedzenie słowa „Nie” lub „Fuj” nie wystarczy. Pies musi wcześniej nauczyć się, jakie zachowanie jest pożądane w zamian za rezygnację ze skakania.

Smycz i komendy zakazujące

Praca na smyczy pozwala lepiej kontrolować zachowanie psa i uniemożliwia mu utrwalanie niepożądanych reakcji.

Metoda może być skuteczna, jeśli jest połączona z konsekwentnym szkoleniem oraz nagradzaniem prawidłowych zachowań.

Jak skutecznie zapobiegać skakaniu?

Najlepsze efekty daje odpowiednie wychowanie od najmłodszych miesięcy życia psa.

Już od 3–4 miesiąca warto systematycznie ćwiczyć podstawowe komendy:

• „Do mnie”,
• „Siad”,
• „Waruj”,
• „Stój”,
• „Zostań”,
• „Noga”,
• „Nie”.

Za prawidłowe wykonanie poleceń należy nagradzać psa smakołykami, zabawą lub pochwałą. Dzięki temu budujemy motywację i wzmacniamy pożądane zachowania.

Jak zachować się podczas powitania?

Gdy wracasz do domu

Jeśli pies ma tendencję do skakania:

1. Zachowaj spokój.
2. Nie podnoś rąk ani nie cofaj się.
3. Wydaj komendę „Siad”.
4. Nagródź psa dopiero wtedy, gdy wszystkie łapy znajdują się na podłożu.
5. Przywitaj się z psem dopiero wtedy, gdy zdejmiesz z siebie ubranie wierzchnie lub gdy skończysz się rozbierać.

Regularne powtarzanie tego schematu pomaga wypracować nowy nawyk.

Gdy przychodzą goście

Przed otwarciem drzwi warto wziąć psa na smycz.

Poproś gości, aby początkowo ignorowali zwierzę. Brak emocjonalnych reakcji ze strony odwiedzających znacząco ułatwia opanowanie ekscytacji psa.

Dopiero gdy pies się uspokoi, może otrzymać uwagę i pochwałę.

Podczas spacerów

Nie pozwalaj szczeniakowi skakać na obcych ludzi, nawet jeśli wydaje się to zabawne. Zachowanie, które dziś wydaje się niewinne, może stać się problemem w przyszłości.

W takich sytuacjach korzystaj z komend posłuszeństwa i konsekwentnie nagradzaj spokojne zachowanie.

Konsekwencja jest kluczem

Najważniejszym elementem pracy nad problemem skakania jest konsekwencja wszystkich domowników. Jeśli jedna osoba zabrania skakania, a druga nagradza psa uwagą za takie zachowanie, proces nauki będzie znacznie utrudniony.

Pamiętaj również, że zmiana nawyków wymaga czasu. Niektóre psy potrzebują kilku dni, inne kilku tygodni regularnych ćwiczeń, a czasami nawet miesiące.

Podsumowanie

Skakanie na ludzi jest naturalnym zachowaniem wielu psów, szczególnie młodych. Nie oznacza jednak, że należy je akceptować. Kluczem do sukcesu jest wczesne szkolenie, konsekwencja oraz nagradzanie pożądanych zachowań.

Regularna nauka podstawowych komend, spokojne reakcje podczas powitań oraz odpowiednie zarządzanie emocjami psa pozwolą skutecznie wyeliminować problem i poprawić komfort życia zarówno zwierzęcia, jak i jego opiekunów.

Artykuł Jak oduczyć psa skakania na ludzi? Skuteczne metody wychowania i szkolenia pochodzi z serwisu Szkol Swojego Psa.

Artykuł Wiele osób zadaje sobie pytanie: „Jak wybrać szczeniaka?” Jakiego rodzaju, jakiej rasy? pochodzi z serwisu Szkol Swojego Psa.

Co obejmuje szkolenie:

• Spokojnie reaguje na kaganiec i obroże ze smyczą
• Rozwiązanie problemu z ciągnięciem psa na smyczy
• Poleceniem „FU” zatrzymaj niepożądane działanie
• Nie podbiera przysmaki leżące na ziemi lub oferowane przez nieznajomych
• Pod komendą „Do mnie” pies podbiega i siedzi przed gospodarzem
• Pod komendą „Noga” pies siada obok lewej nogi
• Pod komendą „Siad”, pies siedzi z dowolnej pozycji
• Pod komendą „Waruj” pies waruje z dowolnej pozycji
• Otrzyma socjalizację do środowiska

Artykuł Szkolenie szczeniąt pochodzi z serwisu Szkol Swojego Psa.

Co obejmuje szkolenie:

• Spokojnie reaguje na kaganiec i obroże ze smyczą
• Nie bierze przysmaki leżące na ziemi lub oferowane przez nieznajomych
• Poleceniem „FU” zatrzymaj niepożądane działanie
• Pod komendą „Do mnie” pies podbiega i siedzi przed gospodarzem
• Pod komendą „Noga” pies siada obok lewej nogi
• Pod komendą „Siad”, pies siedzi z dowolnej pozycji
• Pod komendą „Waruj” pies waruje z dowolnej pozycji
• Pod komendą „Aport” pies przenosi przedmiot w zębach
• Pod komendą „Miejsce” wraca do określonego miejsca

Artykuł Posłuszeństwo pochodzi z serwisu Szkol Swojego Psa.

Co obejmuje szkolenie:

• Korekta nadmiernego szczekania
• Rozwiązywanie problemu skakania na ludzi
• Terapia niszczenia mebli i przedmiotów
• Rozwiązywanie problemów z agresją wobec właścicieli
• Terapia agresji wobec innych zwierząt
• Nauka czystości (problem z sikaniem w domu)
• Budowanie zaufania и relacji z psem

Artykuł Porady behawioralne pochodzi z serwisu Szkol Swojego Psa.

Co obejmuje szkolenie:

• Spokojnie reaguje na kaganiec i obroże ze smyczą
• Nie bierze przysmaki leżące na ziemi lub oferowane przez nieznajomych
• Poleceniem „FU” zatrzymaj niepożądane działanie
• Pod komendą „Do mnie” pies podbiega i siedzi przed gospodarzem, czekając na następny komendę
• Pod komendą „Chodź” – pies biegnie w kierunku ruchu właściciela
• Pod komendą „Noga” (gest) – pies siada obok lewej nogi, jeśli stoimy nieruchomo
• Pod komendą „Noga” podczas ruchu, pies powinien iść z lewej strony obok nogi
• Pod komendą „Siad”, pies siedzi z dowolnej pozycji w różnych odległościach
• Pod komendą „Waruj” pies waruje z dowolnej pozycji w różnych odległościach
• Pod komendą „Wstań” pies wstaje w pozycje stojącej z dowolnej pozycji
• Pod komendą „Stój”, pies zatrzymuje się obok nogi
• Pod komendą „Prosto”, pies biegnie do przodu
• Pod komendą „Głos” pies daje głos
• Pod komendą „Daj łapę” pies daje łapę właścicielowi
• Pod komendą „Aport” pies przenoszę przedmiot w zębach
• Pod komendą „Daj” pies daje przedmiot aportujący
• Pod komendą „Wolno” pies przechodzi w stan arbitralny
• Pod komendą „Miejsce” wraca do określonego miejsca

Artykuł Korekta zachowania psa agresywnego pochodzi z serwisu Szkol Swojego Psa.

Co obejmuje szkolenie:

• Szuka przedmiotów po zapachu
• Skutecznie chroni gospodarza przed możliwymi atakami
• Ochrona własności osobistej właściciela i terenu
• Ściga i neutralizuje przestępców
• Towarzyszy zatrzymanemu
• Nie bierze jedzenie z rąk obcych
• Nie boi się głośnych dźwięków, strzałów i wybuchów

Artykuł Psy obronne pochodzi z serwisu Szkol Swojego Psa.

W przypadku prywatnego domu pies musi być zabezpieczony przed chłodem. Dotyczy to tych psów, które będą mieszkać na ogrodzie, a nie w domu. Przed zakupem psa musisz przygotować teren.

• Odgrodź ogródki, miejsca zabaw dla dzieci, tak aby pies nie wypróżniał się tam i nie uszkodził sadzonek. Nie powinno być również żadnych przeszkód w poruszaniu się psa pomiędzy domem a ogrodem..
  Psa stróżującego nie należy kupować przed zakończeniem wszystkich prac naprawczych albo remontu domu, aby nie przyzwyczaił się do obcych na własnym podwórku (jeżeli chcecie żeby bronił waszego terenu przed złodziejami). Dla innych typów psów nie ma to znaczenia.
• Teren powinien być bezpiecznie ogrodzony. Brama i furtka muszą być zamknięte na zamek.
  

Zanim kupisz psa, przygotuj sobie miejsce do jego trzymania. Dobry właściciel nie pozostawi swojego psa bez wygodnego domu.

• Powinna to być zadaszona zagroda z budą/klatką, chroniona przed wiatrem, deszczem, śniegiem, niezależnie od rasy. Przed zrobieniem klatki musisz wybrać dla niej odpowiednie miejsce – najlepszy będzie narożnik Twojej działki, do którego nie docierają bodźce zewnętrzne. Nie buduj w pobliżu toalet, szamb czy kurników!
  Pożądane jest, aby trzy strony zagrody były osłonięte, tak aby pomieszczenie było osłonione przed wiatrem. Ciepło, przeciąg czy wilgoć to zagrożenie dla psa, dlatego też te czynniki należy wziąć pod uwagę przy zakładaniu mu budy.
• Miejsce dla psa powinno być jasne i odpowiednio osłonecznione. Zapewnij dostęp do naturalnego światła, ale nie więcej niż 3 godziny dziennie. Konieczne jest również stworzenie zacienionego miejsca, w którym zwierzę mogłoby ukryć w upalne dni. Wysokość osłony powinna wynosić co najmniej 2 metry, nie zapominaj, że w jej wnętrzu musi zmieścić się osoba, która będzie regularnie sprzątać pomieszczenie.
• Dobrze by buda miała płaski, zdejmowany dach. Ułatwia to sprzątanie psiego domu i pozwala by pies mógł wskoczyć na dach i stamtąd obserwować wszystko, co się dzieje.
• Należy budę zaizolować na zimę – na dno położyć suchą słomę, którą należy okresowo wymieniać w celu utrzymania czystości. Wejście do budy nie może być duże, żeby psu nie było zimno – zbuduj budę w oparciu o indywidualne parametry Twojego psa. Oczywiście, jeśli jest to suczka, lepiej powiększyć budę, biorąc pod uwagę przyszłe szczenięta.
• Pożądane jest wykonanie podłogi klatki z lekkim nachyleniem, aby woda nie zatrzymywała się podczas deszczu.
• W klatce powinny znajdować się miski na karmę i wodę. Pies wymaga starannej pielęgnacji, dlatego przydadzą Ci się także artykuły do pielęgnacji szczenięcia – grzebień, specjalny szampon do kąpieli.

Buda ochroni Twojego psa przed złą pogodą i pozwoli uniknąć kłopotów podczas wizyty przyjaciół i znajomych, ale to nie znaczy, że pies musi być cały czas zamknięty w budzie!
To twój przyjaciel, więc po co zamykać go w złotej klatce.
Czy uważasz, że pies fizycznie rozwija się w klatce, a także rzetelnie strzeże podwórka?
Trzymanie psa na łańcuchu nie jest najlepszym rozwiązaniem. W takim przypadku pies nie ma możliwości pełnej ochrony całego obwodu domu. Wpada w złość, zostaje pozbawiony aktywności fizycznej i szybko traci formę.
Niektórzy twierdzą, że prywatnego domu nie można strzec gorzej niż małym psem, który szczekając sygnalizuje zbliżanie się osoby z zewnątrz. Czy złodzieje przychodzą w tym samym czasie, kiedy jesteśmy w domu?! Aby zapewnić niezawodną ochronę domu, pies musi biegać po podwórku przez całą dobę. Dobry strażnik to nie pies, który szczeka, ale ten, który może fizycznie pokonać człowieka.
Ciągłe trzymanie psa w klatce odbija się także na jego psychice, co w przyszłości może przełożyć się na agresywne, niekontrolowane zachowanie lub wręcz przeciwnie, skazaną na zagładę obojętność na otoczenie…
Sporadyczne tylko wypuszczanie psów z klatki nie da Ci spokoju przyjemność w komunikacji. Przecież z radości i wolności zachowują się niewłaściwie, biegają dziko po podwórku, skaczą na nas, gryzą ręce, kopią doły itp. Dlatego pies musi mieć swobodę na podwórku 24/7 z bezpiecznie zamkniętą bramą, a dodatkowe spacery poza terenem podwórka są koniecznością, jeśli naprawdę kochasz swojego czworonożnego przyjaciela.

Dlaczego WAŻNE jest zainstalowanie klatki w miejscu, z którego pies stróżujący NIE powinien widzieć głównej części podwórza, bramy wjazdowej i furtki, przeczytasz TUTAJ.

Artykuł Przygotowanie miejsca dla psa w domu prywatnym pochodzi z serwisu Szkol Swojego Psa.

W wielu podręcznikach dotyczących zakupu i edukacji psów, podany jest znany test Williama Campbella (definicja psychik szczeniaka), który opracował na materiale badawczym ponad 10 000 psów. Testowanie odbywa się w nieznanym miejscu, w którym szczeniak nie będzie rozpraszał.

Testowanie szczeniaka

Każde szczenię sprawdza osoba, która go nie zna. Testy przeprowadza się, gdy szczenię ma sześć, osiem tygodni (nie później). Test składa się z pięciu oddzielnych rodzajów kontroli:

• Kontakt
• Śledzenie osoby
• Reakcja na ciśnienie
• Dominacja społeczna
• Test na temat własnej godności

Każda kontrola przeprowadzana jest tylko raz!

Kontakt

Tester wchodzi do pokoju, w którym znajduje się szczeniak. Ustawia go na środku pokoju w pozycji siedzącej i odchodzi w stronę drzwi. Siedzi w kucki i woła go do siebie. Sposób w jaki szczeniak zbliża się do osoby, określa stopień kontaktu. Możliwe są rodzaje zachowania:

A. Podchodzi od razu, ogon podniesiony, liże dłoni, chwytając dłonie zębami;
B. Podchodzi szybko, ogon podniesiony, szczeka.
С. Podchodzi wolniej, ogon opuszczony;
D. Nie podchodzi natychmiast, podchodzi powoli, trochę zmieszany, ogon opuszczony;
E. Nie podchodzę do osoby testującej;

Śledzenie osoby

Tester ustawia psa w pozycji siedzącej , a następnie zaczyna oddalać się od niego normalnym krokiem. Po tym jak szczeniak poda za testerem albo nie, określany jest stopień niezależności charakteru szczeniaka. Możliwe są rodzaje zachowania:

А. Śmiało idzie obok, ogon podniesiony, próbuje złapać zębami za stopy.
В. Śmiało idzie obok, ogon podniesiony.
C. Idzie z tyłu, ogon opuszczony.
D. Wolno idzie tyłu, ogon opuszczony.
Е. Nie idzie za człowiekiem albo ucieka od testera.

Reakcja na ciśnienie

Szczeniaka ostrożnie położyć na ramiona, chwytając rękami pod klatkę piersiową. Szczeniak, będąc w takiej pozycji, pokazuje zachowaniem, jak postrzega fizyczną i społeczną dominację człowieka. Możliwe są rodzaje zachowania:

А. Natychmiast i aktywnie protestuje, walczy z ręką, obraca się i gryzie.
В. Natychmiast i aktywnie protestuje, próbuje wyśliznąć się spod ręki.
С. Najpierw protestuje, następnie uspokaja się.
D. W ogóle nie protestuje, próbuje lizać ręce.
Е. Leże nieruchomo, bardzo przestraszony.

Dominacja społeczna

Szczeniak stoi lub leży. Tester głaszcze jego wzdłuż grzbietu. Jeśli szczeniak ma inklinacje lidera ,wtedy będzie on skakał, warczał i gryzł. Jeśli szczeniak ma niezależny charakter, wtedy zachowa się absolutnie spokojnie. Jeśli jest bojaźliwy, wpadnie w panikę albo ucieka. Możliwe są rodzaje zachowania:

А. Natychmiast okazuje radość, skacze, liże ręce.
В. Skacze, bije łapami, liże ręce.
С. Powraca do testera i liże ręce.
D. Odwraca się na plecy i liże ręce.
Е. Daleko ucieka i już nie wraca.

Test na temat własnej godności

Tester ma delikatnie podnieść szczeniaka nad podłogą około 20 sekund, podtrzymując splecionymi dłońmi pod klatką piersiową tak że by on nie widział testera. Możliwe są rodzaje zachowania:

А. Szczenię opiera się energicznie, próbuje uciekać z rąk, warczy, gryzie.
В. Szczenię opiera się energicznie, ale nie gryzie.
С. Szczenię najpierw opiera się, następnie uspokaja się i próbuje uciekać z rąk.
D. Szczenię nie opiera się, spokojnie uwiesza się na rękach  albo liże ręce.
Е. Szczenię Jest przestraszone i napięte.

Jaki jest charakter szczeniaka

Dwa A i dwa B – trzeba się liczyć z tym, że taki pies będzie potencjalnie agresywny i w ostrej komunikacje z nim z boku człowieka, pies może ugryźć. Nie zaleca się przyjmowania takiego szczeniaka go rodzinie, w której są małe dzieci lub osoby starsze. Szkolenie takich psów powinno być wolne, konsekwentne zwiększane obciążenia tresury bez wyraźnej fizycznej kary.
Trzy i więcej B – spokojny i pewny siebie pies. Taki pies doskonale przystosuje się do każdych warunków. Jest posłuszny i doskonale nadaje się dla rodziny i ludzie starsi.
Trzy i więcej C. – ten pies dostosowuje się do ludzi i przystosuje się do każdych warunków. Odpowiednio będzie się zachowywać z dziećmi i osobami starszymi.
Dwa lub więcej D z jednym lub więcej E – uległy pies, w szkoleniach potrzebuje Dużego wysiłku, jeśli z psem będziemy nieprawidłowo postępować, możliwe, że będzie się bronił się pasywnie. Może ugryźć w obawie lub w stresującej sytuacji. Dzięki dobrze dobranej strategii wychowania ten pies stanie się lokalnym i posłusznym przyjacielem.
Przy 2 E i więcej – pies będzie trudny do przeszkolenia. W stresujących sytuacjach jest gotów się bronić albo uciekać.

Podsumowując odpowiedzi:
А – bardzo dominujący typ psa; В – dominujący typ psa; С – posłuszny typ psa; D – bardzo posłuszny typ psa; Е – praktycznie nie da rady tresować takiego psa.

Artykuł Test Wiliama Kempbella – Jak wybrać szczeniaka. pochodzi z serwisu Szkol Swojego Psa.